Esnaf, ister gezici olsun ister bir dükkanda sabit bulunsun; ekonomik faaliyetini daha çok bedeni çalışmasına dayandıran, sermayesi tacire göre daha az olan ve kazancı ancak geçimini sağlamaya yetecek düzeyde bulunan meslek sahibidir. Bakkal, terzi, berber, taksi şoförü gibi küçük işletmeciler genellikle bu sınıftadır. Tacir ile esnaf arasındaki ayrım, Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile belirlenen parasal limitlere göre yapılır.
Bu ayrım neden önemlidir? Çünkü esnaf, “Tacir” sayılmadığı için Türk Ticaret Kanunu’nun iflas gibi ağır hükümlerine tabi değildir (istisnalar hariç). Esnaflar, Ticaret Odası yerine Esnaf ve Sanatkarlar Odası‘na kayıt olurlar. Uyuşmazlıklarında Tüketici Mahkemeleri veya Asliye Hukuk Mahkemeleri görevli olabilirken, tacirlerin davaları Asliye Ticaret Mahkemelerinde görülür.
Ancak bir işletme büyüyüp belirlenen limitleri aşarsa (ciro ve kapasite artarsa), sahibi artık esnaf statüsünden çıkar ve tacir olur. Bu geçiş, hukuki sorumlulukların (defter tutma usulü, vergi sınıfı vb.) tamamen değişmesi anlamına gelir.