Poliçe, genellikle uluslararası ticarette kullanılan, üçlü bir ilişkiye dayanan “havale” niteliğindeki kıymetli evraktır. Burada senedi düzenleyen (Keşideci), bir başka kişiye (Muhatap) hitaben, senedin üzerinde yazılı olan meblağı, belirtilen tarihte üçüncü bir kişiye (Lehtar) ödemesini emreder. Yani yapı şöyledir: “Ey Muhatap, Lehtar’a şu tarihte şu kadar öde.”
Poliçenin geçerli olabilmesi için, kendisine ödeme emri verilen muhatabın (borçlunun) senedin üzerine imza atarak bu emri “Kabul” etmesi gerekir. Kabul şerhi düşülmeden poliçe, borçlu açısından bağlayıcı olmaz. Bu yönüyle bonodan (senetten) ayrılır; bonoda doğrudan bir ödeme vaadi varken, poliçede bir ödeme emri ve bunun kabulü süreci vardır.
Türkiye iç piyasasında bono ve çek kadar yaygın kullanılmasa da, dış ticarette akreditif işlemlerinde ve bankacılık enstrümanı olarak sıkça karşımıza çıkar. Poliçede şekil şartları çok sıkıdır; “Poliçe” kelimesinin metinde geçmesi zorunludur.