Malvarlığının terki suretiyle konkordato (veya Tasfiye Konkordatosu), borçlunun işletmesini kurtarma ümidinin kalmadığı durumlarda, mal varlığının tamamını veya bir kısmını alacaklılara devrederek veya satma yetkisi vererek borçlarından kurtulmasını sağlayan özel bir türdür. Klasik konkordatodan farkı, burada amacın şirketi “yaşatmak” değil, alacaklıların kontrolünde “tasfiye etmek” olmasıdır. Borçlu, “Ben işletemiyorum, buyurun siz satın ve paranızı alın” der.
Bu süreçte alacaklılar, “Tasfiye Memurları” ve “Alacaklılar Kurulu” seçerek yönetimi devralır. İflas tasfiyesinden en büyük farkı ve avantajı şudur: İflas dairesinin bürokratik ve hantal yapısı yerine, bizzat alacaklıların seçtiği kişiler malları satar. Bu da malların daha hızlı ve gerçek değerine (rayiç bedele) daha yakın fiyatlarla satılmasını sağlar. Satıştan elde edilen gelirle alacaklılar ödenir, artan para olursa borçluya verilir.
Bu model, borçlu için iflasın getirdiği “müflis” sıfatından ve itibar kaybından korunma yoludur. Alacaklılar içinse, iflas masasının yıllar süren prosedürlerini beklemeden, inisiyatifi ele alıp paraya çevirme sürecini yönetme şansıdır. Genellikle aktif malvarlığı borçlarını ödemeye yeten ancak nakit krizi nedeniyle dönmeyen şirketler için “onurlu bir çıkış” kapısıdır.